Redactie uitgelicht | VERN Magazine Juni 2019

Een vakbondsbestuurder is soms ook maar gewoon een mens

Tjitze van Rijssel is bestuurder Vervoer & Logistiek bij CNV Vakmensen. In VERN Transport Magazine schrijft hij een column.

Wel grappig om als vakbondsbestuurder overal te roepen dat het belangrijk is dat je jezelf blijft ontwikkelen en dat je je hele leven moet blijven leren. Persoonlijk moet ik er niet aan denken om weer in de schoolbankjes te gaan zitten en te luisteren naar één of ander saai verhaal. Dat doe ik dus ook niet. Maar is jezelf ontwikkelen hetzelfde als weer naar school gaan? Dat denk ik dus niet. Ik leer nog elke dag en probeer open te staan voor veranderingen.
Maar dat is blijkbaar niet genoeg.

Een poosje terug had ik een gesprek met mijn leidinggevende (ja, ook bij de vakbond bestaan die) over mijn mobiliteit en kansen op de arbeidsmarkt. Aangezien ik toen zestig jaar was, dacht ik dat ik mijn werkzame leven wel bij de vakbond door kon blijven brengen, tenslotte werkte ik daar toen al 35 jaar. In onze cao is geregeld dat wij elk jaar een budget krijgen voor persoonlijke ontwikkeling, zeg maar een soort PKB (persoonlijk keuze budget in de cao beroepsgoederenvervoer). Hij vroeg me waaraan ik dat geld ga besteden. Mijn reactie was simpel: “Ik leer nog elke dag, gebruik dat geld maar voor een jongere collega, nog een paar jaar en dan mag ik met pensioen”.

Jammer, dat was het verkeerde antwoord. De volgende vraag werd gesteld: “Wat ga jij volgend jaar doen als het CNV niet meer bestaat?” Kijk, daar had ik nog niet eerder over nagedacht.


Heel vroeger heb ik voor boer geleerd. Nu zullen veel mensen zeggen dat dit wel te merken is aan mijn houding en gedrag, maar het is niet anders. Verder heb ik geen vak geleerd en ben ik vakbondsbestuurder geworden. Gelukkig heb ik wel een rijbewijs B, dus zou ik wellicht als taxichauffeur aan de slag kunnen. Gelet op het tekort aan vrachtwagenchauffeurs zou dat wellicht ook een mogelijkheid kunnen zijn. Bovendien krijg ik dan wat meer gevoel bij de mensen voor wie ik de cao afsluit.

De aanvraag om C te gaan halen werd goedgekeurd. Dus aan de slag voor het rijbewijs. Eerst een proefles van twee uur om te kijken of het wel leuk is. Dat is het geval, het is hartstikke leuk om in een vrachtwagen te rijden. In november 2017 het rijbewijs met code 95 gehaald. Dan wil je ook gaan rijden.

Nou lijkt het mij niet echt verantwoord om te gaan rijden bij een transportbedrijf dat valt onder de cao waarover ik zelf moet onderhandelen. Ook zou ik het risico kunnen lopen dat ik bij zo’n transportbedrijf iets moet gaan doen voor leden (naleving cao, loonvordering, ontslag etc.). Dan is het niet handig om bij dat bedrijf zelf op de loonlijst te staan. Dus na enig wikken en wegen heb ik besloten om te solliciteren als vrachtwagenchauffeur bij een supermarkt, die valt onder een andere cao dan het beroepsgoederenvervoer. Dan krijg je weer andere uitdagingen. Moet je een CV inleveren. Die heb ik niet, omdat ik al 35 jaar binnen het CNV werk. Dan maar gewoon een motivatie invullen. Daarin heb ik aangegeven dat ik bij het CNV werk, onderhandelaar ben voor de cao beroepsgoederenvervoer en dat ik ervaring wil opdoen als vrachtwagenchauffeur. Vervolgens werd ik gebeld door de manager transport van de supermarkt en werd een afspraak gemaakt.

“Ik leer nog elke dag, gebruik dat geld maar voor een jongere collega, nog een paar jaar en dan mag ik met pensioen”.

Resultaat is dat ik een dag mee geweest ben met een chauffeur om te kijken of ik het werk wel leuk vind en aankan. Tot voor kort tilde ik niet meer dan een laptop, tablet en mobiele telefoon. Dat is wel iets anders dan rolcontainers in en uit de vrachtwagen duwen en trekken. Omdat ik fulltime als vakbondsbestuurder werk, heb ik gekozen voor het meest flexibele contract dat ik kon krijgen (1 uur per week). Ze hebben wel lef bij die supermarkt om mij aan te nemen, dat moet gezegd worden.
Al gelijk de eerste werkdag merk ik dat je sociale leven erbij inschiet als je daar zelf niet goed op let en daar afspraken over maakt. Ik begin om 5.30 uur, de eerste twee ritten staan op de werkstaat. Daarna hoor ik van de planning wat er naar welke supermarkt moet. Geen idee hoe laat ik vanavond thuis zal zijn. Om 18.00 uur kan ik naar huis.
Echtgenote minder blij. “Hoe laat moet ik het eten opzetten?”, is de vraag die ik gedurende de dag niet kan beantwoorden, het blijft bij “wanneer het werk klaar is”.
En je maakt wat mee als vrachtwagenchauffeur, overschrijding van de rij- en rusttijden is zo gebeurd, balen als je schade rijdt, jezelf klem rijden in een (te) smalle straat, een pallet bier dat van de laadklep valt. Jammer dat niemand nadenkt over de bevoorrading van de supermarkt. Het zou zo fijn zijn als je wat makkelijker bij de supermarkt kunt komen. Aan de andere kant zorgt dat er ook wel weer voor dat je een aardige beheersing krijgt over het voertuig.

Wellicht vraag je je nu af of ik er ook wat van geleerd heb. Jazeker. De belangrijkste dingen op een rij:
1. Het beroep van vrachtwagenchauffeur is echt een vak;
2. Zelfs voor een relatief oude beginneling (61 jaar) is het mogelijk om vrachtwagenchauffeur te worden en werk te vinden;
3. Ook op oudere leeftijd kun je een ander vak leren. Het gaat vooral om je motivatie!
4. Een leven lang leren kan ook heel erg leuk zijn, je hoeft niet in de schoolbanken te zitten;
5. Het maken van goede afspraken om werk en privé te combineren is heel belangrijk;
6. Blijf vooral dingen doen die je leuk vindt!

En dan nu een volgende stap in mijn carrière als vracht­wagenchauffeur, ik begin met het rijbewijs CE. Zo leuk kan het zijn!

Kortom, soms blijkt een vakbondsbestuurder ook een gewoon mens te zijn.

Wil je reageren? Dat kan, stuur een mail naar t.vanrijssel@cnvvakmensen.nl

© VERN Magazine