Redactie uitgelicht | VERN Magazine December 2018

‘Rijden in deze auto voelt niet als werk’

Anderhalf jaar geleden kwam de droom van Marco van Stralen uit: een eigen Scania Torpedo. En toen begon het werk pas. Want de wagen kreeg een totale make-over. Alleen de motor is nog origineel.

“Eigenlijk ben ik een DAF-man. Ik rijd al met DAF sinds ik in 2010 voor mezelf begon. Maar DAF heeft geen neuzen en dat zijn de allermooiste. De Scandinavische modellen dan hè, niet de Amerikaanse. Omdat Volvo geen V8 heeft en Scania wel, zette ik mijn zinnen op de laatste. Jarenlang hield ik alle trucksites in de gaten. Maar de neuzen die werden aangeboden, hadden allemaal wat. Te duur. Of te oud.

Zoektocht
En toen kwam deze. Ik had ‘m al een tijdje in het vizier. Aanvankelijk was ook deze te duur. Maar verder voldeed hij precies aan mijn eisen. Maar áls ik zo’n auto kocht, moest ‘ie wel helemaal zijn zoals ik voor ogen had. Ik was al jaren bezig met mijn zoektocht en wilde niet met een half ding
rijden. Dat betekende dat ik hem helemaal moest opbouwen. Een leuke, maar ook tijdrovende en kostbare klus.

De oude eigenaar verzekerde mij ervan dat het een goede auto was. Een Euro5 bovendien, wat opeens kansen bood om er goederen mee te gaan vervoeren. Dat was nooit mijn uitgangspunt geweest, het was in eerste instantie puur bedoeld als hobby. Mijn vader wilde me wel helpen, maar dan moest ik er wel mee gaan rijden. Zo had ik opeens twee auto’s. De DAF rijdt ook nog steeds, daarvoor heb ik een chauffeur in dienst genomen. Een dag voor Koningsdag 2017 hebben we de Scania opgehaald. Dat is mijn trots, ik laat niemand anders hierin rijden.

Paleis Soestdijk
De Scania moest tot in de details worden zoals ik voor ogen had. Toen ik hem kocht was-ie helemaal grijs. Ik wilde hem in de kleuren van mijn DAF hebben: brons met crème en een grijze streep. Bij het opknappen heb ik veel hulp gehad van familie en vrienden. De mistlampen gingen eraf en monteerden er stadsverlichting in. We bouwden pablo’s aan de spiegels en waren dagen bezig met het chassis, dat van origine blauw was en grijs moest worden. Een metaalbewerker kortte de tank in, zodat deze niet meer uitstak. Er kwamen staande uitlaten op en ik liet een achterbumper erop zetten en de achterwand gladmaken. Daarna was het de beurt aan de interieurbouwer. In plaats van het bovenbed kwamen er vitrinekasten voor mijn modelauto’s.
Er kwamen marmerlook knoppen, een stuur in dezelfde stijl en nieuwe, lederen bekleding. We grappen weleens: Paleis Soestdijk is er niets bij.

Eind juli van dit jaar was ‘ie klaar. Ik kan geen gewone trailers meenemen, dan ben ik te lang. Daarom rijd ik nu containers. Ik zit elke dag met een smile van oor tot oor achter het stuur; rijden in zo’n prachtige auto voelt niet als werk.”

© VERN Magazine