COLUMN MAART 2020
VROEGER

Column MAART 2020 - Klaas de Waardt
VROEGER

Ontdek gisteren en begrijp vandaag en morgen. Deze wijsheid kreeg ik van mijn grootvader mee en ben ik nooit vergeten. Als ik naar de hedendaagse politiek kijk en die vergelijk met de politiek van vijftig jaar geleden, valt me op dat er toen ook al een Haagse werkelijkheid en een landelijke werkelijkheid waren. Dit is in de loop der jaren niet veranderd en zal ook niet veranderen. We moeten mee in de stroom van nieuwe wet- en regelgeving vanuit de Haagse werkelijkheid.

Tegenwoordig gaat alles digitaal. De helft van de tijd zijn we bezig met het invullen van formulieren en vooral het onthouden van héél veel wachtwoorden. We komen om in de e-mails, ik krijg er soms meer dan tweehonderd per dag, waaronder diverse van collega’s. Zelden is het echt belangrijk, maar als je niet meteen antwoordt, heb je een probleem.

Tijdens een vergadering stelde ik voor om twee dagen lang geen e-mails meer te sturen, maar alleen handgeschreven brieven. Ook berekeningen moesten worden uitgewerkt op papier. Zonder computer. Zo geschiedde. Het was hilarisch. Ik kreeg 75 procent minder berichten. De (handgeschreven) berichten die ik wel kreeg, zaten vol taalfouten. De berekeningen – weinigen durfden het aan zonder rekenmachine – brachten andere uitkomsten dan verwacht.
Conclusie: de computer is makkelijk maar bepaalt te veel ons dagelijks leven.

Toen ik directeur was van een middelgroot transportbedrijf, hadden we een tiental bestelbussen rijden. Zij brachten ’s nachts auto-onderdelen naar garages. Op een bestelbus zit geen snelheidsbegrenzer, dus er werd hard gereden. Was de route klaar, dan kon de chauffeur naar huis. Door het harde rijden hadden we veel schades. Chauffeurs dachten dat ze veel tijdwinst behaalden door snel te rijden. Ze verloren hun tijdwinst echter vaak door wegwerkzaamheden of een ongeval. Ik kreeg een idee om het harde rijden aan banden te leggen zonder een snelheidsbegrenzer in te bouwen. Die zou immers alleen maar ergernis geven.
Ik zorgde ervoor dat de radio uitging als de chauffeur harder dan 120 kilometer per uur reed. De chauffeurs gingen weer horen hoeveel herrie een motor maakt bij 130 tot 150 kilometer per uur. En midden in de nacht geen muziek kunnen luisteren was natuurlijk uit den boze.
Het aantal schadegevallen daalde met zestig procent en de chauffeurs waren tot hun stomme verbazing niet later thuis en meer uitgerust. De verzekeringspremie ging omlaag en klanten waren tevreden, want er waren nog maar weinig schades waardoor hun bestelling vertraging opliep. Er zijn nog altijd chauffeurs van toen die dit opnoemen als ik ze weer eens spreek.
Je zou dit systeem ook vandaag de dag prima kunnen toepassen. Ga je harder rijden dan de toegestane snelheid, dan vallen je radio en GSM uit. Ik weet zeker dat men zich dan aan de snelheid zal houden. Wat mij betreft een uitstekende oplossing voor de fileproblematiek, verkeersongevallen en het milieu.

VERN is betrokken bij de ontwikkeling van MONO, een overheidsprogramma dat smartphonegebruik tijdens het rijden moet terugdringen en zo de verkeersveiligheid moet bevorderen. Bellen of appen achter het stuur verzesvoudigt de kans op een ongeval.
Vroeger hadden vrachtwagens alleen twee buitenspiegels en een trottoirspiegel. Als je een stoplicht naderde, keek je van tevoren of er fietsers reden op het fietspad. Als je voor een stoplicht stond te wachten, bleef je in je spiegels kijken om te zien of er fietsers naast je kwamen staan. Via je linkerbuitenspiegel hield je in de gaten hoeveel personenauto’s naast je stonden.

Met de camera’s, frontspiegel en al die andere toepassingen tegenwoordig, vertrouwen chauffeurs op hun systemen. Als ze voor een stoplicht staan te wachten, zijn ze bezig met hun mobiel. Ze kijken pas weer als het stoplicht op groen gaat en weten dan niet of de verkeerssituatie ondertussen is gewijzigd. VERN gelooft dat men veel alerter wordt met alleen maar twee buitenspiegels.

Vandaag de dag leven we met een constante tijdsdruk. We moeten ons houden aan rij- en rusttijden, op tijd bij ons laad- of losadres zijn, het is continu druk op de weg en via de gsm zijn we altijd bereikbaar. Dat geeft stress. Toen er nog geen gsm bestond was je pas bereikbaar als je bij de klant was. Het thuisfront belde je ’s avonds, als je stilstond. Natuurlijk kun je de huidige digitale ontwikkeling niet negeren, maar ik vind wel dat we het een beetje moeten
loslaten. We leggen onszelf en onze omgeving een grote druk op, zowel zakelijk als privé. Niet alles was beter vroeger, maar laten we de positieve kanten van toen niet vergeten, anders hebben we straks allemaal een burn-out.

Klaas de Waardt
Voorzitter VERN

© VERN Magazine